Mariëlla is niet meer
Tegen mijn gewoonte in bekeek ik vandaag de pagina met overlijdensberichten in de krant. Vol ongeloof zie ik het bericht staan. Mariëlla van den Aartsen is niet meer. Twee jaar kleuterschool, 6 jaar lagere school en daarna Thomas More College samen. Veel gespeeld, jongerenkoor, muziek gemaakt en een half jaar serieus verkering. En daarna af en toe een praatje bij Albert Heyn of zoiets dergelijks.
Mariëlla was voor mij vooral de oogverblindend mooie bloem, die noodzakelijkerwijs altijd een beetje sluierde om de wereld niet te verblinden. Altijd ietsje ingetogen en vaak die wat minzame glimlach om haar lippen. Omdat ze beter wist. Of omdat ze wist dat ze beter was of beter verdiende. En dat wat ook zo. Ze was slim, schrander en geestig. En ik herinner me niet haar stem, maar wel het kippenvel dat het me bezorgde als ik naar haar zingen luisterde.
Als het aan mijn moeder had gelegen was onze verkering niet opgehouden na dat half jaar medio jaren ’70. Geen enkel vriendinnetje kon haar goedkeuring ooit wegdragen. Behalve Mariëlla. En moeders weten het natuurlijk beter.
Ik herinner me vooral één lentedag ergens in 1975 geloof ik. We fietsten samen naar TMC, van Stampersgat naar Oudenbosch, over de Bossche Dijk, die toen nog echte bomen had. Op het laatste stukje, Bastodijk voor kenners, gingen we langzamer fietsen en wisten al dat we te laat zouden komen. Alles rook naar lentekriebels. Zonder woorden fietsten we niet naar school, maar de polder in. Hoevense Beemden. We waren een dag samen, grassprietjes in de mond, wolkenfiguren herkennen, dagdromen, hand in hand. Eigenlijk zonder veel woorden. Zonder veel daden. Samen zijn. Gelukkig zijn.
Dat zal mei 1975 zijn geweest. 40 jaar geleden. Nu 40 jaar later heb ik geen flauw idee wat en hoe haar einde bracht. Na ongeloof en opstandigheid zie ik haar schoonheid weer en besef de diepgang van haar aanwezigheid, van haar intensieve zijn. Er trekt een film met mooie herinneringen aan me voorbij. En ik ben oprecht blij en dankbaar dat ik haar een beetje, maar wel echt heb mogen kennen.

Zomer 1987
De wereld lag aan mijn voeten. Ik was bezig met vlag en wimpel af te studeren in de twee studies, waar ik altijd al van gedroomd had. Ik woonde in de Amsterdamse wijk De Pijp, waar het op dat moment gebeurde en maakte snel furore en carrière in de lokale politiek. Even was ik Koning Midas en al het zo vertrouwde schroot veranderde onmiddellijk in goud.
Ik werkte samen met een prachtige vrouw die in elk opzicht al veel meer van de wereld had gezien. Ze was in elk opzicht anders. Andere cultuur, ander man-vrouw beeld, andere visie op relaties, kinderen, liefde….en op kunst. Ik ging mee naar exposities van vriendinnen van haar, die dingen schilderden waar ik stil van werd. En die nog steeds prachtige boeken uitbrengen trouwens. We bezochten in Parijs musea, waar ik nog nooit van gehoord had en kwamen in een foute film terecht, die zich had voorgedaan als kunstfilm. Ze kookte voor me als kunstvorm. Ik leerde dingen eten, die ik later nooit meer gegeten heb op momenten die ik voorheen niet als tijdstippen om te eten had beschouwd.
Ik heb veel aan haar te danken. Eerst en vooral ben ik blij met dat wat we samen deelden. Maar zeker ook met dat wat zij met mij deelde. Op een bepaalde manier, heeft ze me ingewijd in een aantal werelden, die ik nog niet kende. En die mijn wereld groter, intenser, kleurrijker hebben gemaakt.
Af en toe komt haar lievelingsmuziekstuk uit die tijd nog even langs. Canon, van Pachelbel. Dat klinkt veel onbekender dat het is. Ik denk zelfs dat vrijwel iedereen het kent. En anders is er wel de onmiddellijke herkenning die bij alle echte meesterwerken hoort. De eerste keer dat ze het me liet horen viel mijn mond letterlijk open van verwondering. Ik voelde me opgetild worden en raakte in sferen waaruit ik nooit meer weg wilde.
Maar net zoals de magie van Koning Midas bij ons gewone stervelingen uitgewerkt raakt, net zoals een bijzondere en wat ongebruikelijke liefde verglijdt in een dierbare herinnering die zich in je DNA nestelt, is het effect van de aanraking van de schone kunsten niet voor eeuwig. Maar elke keer dat ik het hoor, is er op zijn minst weer een echo van eeuwigheid.
https://www.youtube.com/results?search_query=canon+pachelbel+cello

Opgebrand

Alsof je elke dag de laatste druppels uit een sinaasappel perst.
En die sinaasappel ben je zelf.
Niet meer kunnen en toch moeten.
Een opdrogend beekje in de woestijn.
Burned out, overspannen, opgebrand.
We kennen inmiddels heel wat termen die allemaal naar het zelfde verwijzen.
Het is op met de energie.
Het is op met alles.
Al die goed bedoelde oplossingen van mensen om je heen hebben geen enkele zin en zitten je eigenlijk meer in de weg.
Je weet het allemaal wel.
Maar nu even niet.
Nu even de wereld uitzetten, gordijnen dicht, bank of bed, dekbed over je heen.
Of verdoofd voor de tv.
Confortably numb.

Ik kan je begeleiden met kennis van zaken en uit eigen ervaring.
Ik bied je 1 op 1 begeleiding aan en waar dat past groepssessie.
Maak een gratis en vrijblijvende afspraak.
06 21892707
info@heldererelaties.nl

Gemis
Als ik door m'n tranen heen naar de wereld kijkt, wordt alles zachter
Als ik het gemis toelaat, wordt de band juist hechter
Missen gaat niet over liefde uit tekort, maar over liefde uit overvloed, die popelt om te stromen
Missen gaat niet over dat het anders moet zijn dan het is...
Het is gewoon gemis
We gaan een week in van vieren en herdenken
Vieren dat we in vrijheid kunnen stilstaan
Stilstaan bij gemis
Ik vind zoveel van mezelf in dit gemis
Omdat dat wat, wie ik mis
Zo van waarde is

 

Haast U langzaam ( het volgende lied hoort hierbij)
Zaterdagmiddag laat. Tassen vol boodschappen. In de keuken, de sporen van een volle, drukke week. Koelkast, vriezer en voorraadkast vullen. Al vast in gedachten bij het avondeten. Dan schuif je een pak in de voorraadkast een centimeter op en klinkt er een doffe, maar scherpe plof. Ergens ver achterin die kast verspreidt zich een zoete, wat weeïge geur, die zich langzaam je winterverkouden neus binnen dringt. De vloek is net niet meer binnen te houden. Ergens helemaal achterin die overvolle kast is een veel te kostbare fles biologisch diksap nipt van de plank geglipt. Het lichaam van de fles rust nu onthoofd op een achtergebleven kratje bier, waar nog wat achtergebleven flesjes herinneren aan een mooi verjaardagsfeest. Kruip door sluip door, de schade opnemen, grootste scherven verwijderen, fles met resten vertwijfeld leegspoelen…. En vervolgens diep ademhalend een begin maken met het verwijderen van roodplakkerige rugzakken en voorraadpotten. En het lijkt wel of alles steeds nèt niet lukt. Een blikje rolt nèt de verkeerde kant op… Ziet U het voor zich?
Na de ergste plakkerigheid verwijderd te hebben. Doe ik de deur dicht en ga zitten. Het is een volle week geweest. Groeiende belangstelling voor heldererelaties.nl; veel leuke dingen met de kids gedaan; hard gewerkt; mooi familiefeestje gevierd; project dat vast was gelopen weer vlot getrokken… Zucht. Alles wat ik nu nog aanpak zal nèt niet lukken. En zo rommel ik me door het koken en eten heen. Ik weet alle kleine valkuiltjes feilloos te vinden. Frustratie verzacht zich een beetje tot een brede glimlach om mezelf. En dan wordt het toch nog een heel gezellige zaterdagavond met een mooie overwinning van mijn favoriete clubje en vooral veel niet te veel van mezelf verwachten.
Dit voorbeeld is in te wisselen voor tal van andere. Ook al komt het niet altijd (meestal niet) uit, we hebben van die momenten dat het lichaam ingrijpt. In mijn geval, gewoon ophoudt. En dan kan ik nog zulke leuke plannen hebben, dan kan ik eigenlijk het beste gewoon even gaan zitten. En verder niks of niet zo veel. Oké, de een is wat gevoeliger (hoog sensitiever) dan de ander. Maar weinig mensen zullen het helemaal niet herkennen.
Het lichaam liegt niet.
Daar waar ons denken en gevoelsleven soms (vaak) spelletjes met ons speelt en ons in allerhande illusies stort, is het lijf wat het is en vertelt het ons hoe het is; wat er eigenlijk nodig is. In mijn zaterdagmiddag klucht vertelde mijn lichaam dat het mooi was geweest. Mooie week en nu evenhelemaalniks.nl. Of we die signalen verstaan en willen horen is weer een ander verhaal.
Alles op zijn tijd.
We hebben een krankzinnig tempo ontwikkeld met elkaar. De young, strong and healthy kunnen dat en zetten de toon. Hun tijd om te dealen met de sporen die dat trekt in hun lichaam en systeem komt nog wel en dat zeg ik vol mededogen. Maar ook met de gelatenheid dat het onvermijdelijk is. We kunnen vertellen hoe de wereld een beetje in elkaar zit als ‘ouder’, maar iedereen maakt zelf zijn of haar reis. We willen allemaal zo lang mogelijk bij die young, strong en healthy horen. Daarom doen we ook al die moeite om mooi, fit, jong and trendy te blijven. Ook dat zeg ik vol begrip en mededogen. Maar leven we nog wel in ons eigen levensritme. Past het tempo nog ergens bij die reis die we maken? Rennen we door dat berglandschap, vol afgronden en prachtige vergezichten? Zwemmen we vol gas door die rivier, naar adem snakkend om het hoofd boven water te houden? Weten we nog wel waarom we daar liepen of zwommen? Of sukkelen we misschien met een slakkengang over een snelweg, waar de auto’s ons aan alle kanten met hoge snelheid voorbij suizen? Zitten we op een boomstronk te kijken naar een zwanenkoppel dat de hele dag niet veel meer doet dan in een trage dans de bodem van een kreek verkennen, op zoek naar wat winters voedsel?
Willen we de boodschappen meteen bij thuiskomst snel nog even opruimen, zodat we nog dan nog net voor het eten….?
Er is een absurde paradox in de beleving van tijd en tempo.
Snel, snel, drukdoenerig bezig zijn met bijbehorende stress en spanning levert mij vaak betrekkelijk weinig resultaat. Langzaam, stapje voor stapje, als in slow motion blijkt vaak de weg van de slak die kruipend de finish bereikt. Niet als eerste, maar – vreemd genoeg - precies op het juiste moment.
Haast U langzaam en ben (precies op tijd) waar U (nodig) bent.
Maar ja, de volgende keer op de snelweg wel gas geven hè. Die stress en spanning zijn er niet voor niks. Alles op zijn of haar tijd.

 

De Schoonheid van de ochtend
Inmiddels is het al weer na zevenen, maar ik ben al uren wakker. De ochtend is mijn moment. De rust. De ruimte. De sereniteit. Ontwaken uit een warm, zacht bed van liefde. Dan voel ik me het meest verbonden met alles wat mooi is en zo de moeite waard.
Ik woon aan de rand van Zevenbergen en tot 7 over 6 ’s morgens is er volop ruimte voor de stilte, vroege vogels en de natuur, die ook aan zo’n groen-blauwe stadsrandje volop bestaat. Blackbird singing in the dead of night is eigenlijk mijn dagelijks deel. En nog zoveel meer. De eenden, meerkoeten, waterhoentjes hebben zo hun eigen leefgemeenschappen met vroege verlovingen en de universele oorlogen om vrouwen. Reigers bakenen hun territoria af, met afschrikwekkend klapwiekende vleugelslagen. Voor wie wil kijken en luisteren, valt er zoveel waar te nemen. Zoveel te genieten.
Ik werk tegenwoordig als coach aan huis. Gewoon in de woonkamer. En dat is zeker niet ideaal en sterk door de omstandigheden ingegeven. Maar er schuilt een onvermoede kracht in. De huiselijke sfeer blijkt heerlijk laagdrempelig. Ook op dagen dat mijn gezondheid niet overloopt en blaakt, is het een kleine, doenlijke stap mijn plaats in te nemen als psychosyntheticus. En er is dat groene, blauwe randje van het stadje Zevenbergen, recht voor mijn deur.
De kracht van de stilte is in de loop van de dag vergruizeld tot een fluisterende vlaag, een onderstroom. Maar ook als ik ’s avonds na een late sessie met mijn trouwe viervoeter de dag doorwandel in die groenstrook met water, sta ik vaak op een van de bruggetjes en adem iets in van die kracht. Anders. Andere kleur. Andere geur. Andere energie. Andere Engel. Maar verwijzend naar een zelfde bron.
Ik ben heel dankbaar dat ik hier mag wonen, werken en zijn.
Nieuwsgierig? U bent van harte welkom voor een geheel gratis en vrijblijvend kennismakingsgesprek. Aan dat groene, blauwe randje van Zevenbergen. (06 21892707)

Kerst in jezelf ( klik hier voor de volledige tekst )
kerstavond. Kerstverhalen, kerstfilms, kerstkaarten en warme wensen buitelen over elkaar heen, op zoek naar ons vaak overvolle, of juist afgesloten hart. Ik deel hier een ander kerstverhaal, geschreven door  Daniël van Egmond.  Een verhaal over Kerst in ons. Hij schreef het voor een boek dat binnenkort verschijnt.
Voor iedereen een zalig kerstfeest! ( klik hier voor de volledige tekst )

Onraad ruiken
Hoewel ik er diep van overtuigd ben dat in wezen iedereen graag het goede wil doen en dus mijn vertrouwen verdient, er zijn van die situaties, waarbij ik letterlijk kan ruiken dat er iets niet klopt. Een soort bittere smaak in mijn mond. Vaak verstopt in zalvende woorden en geruststellende gebaren van de persoon of personen met wie ik op dat moment te maken heb. We hebben afgeleerd op dit signalen, vaak heel lijfelijke signalen, te vertrouwen. Maar intuïtie is een onmiddellijk weten dat ons op een veel dieper niveau informeert. Het is een weten op zielsniveau en hoort bij het Intellect, wat van oudsher niets te maken heeft met het traditionele denken, maar met het schouwen op zielsniveau.
Het gevaar is echter dat angst, paranoia, razernij of verliefdheid bijvoorbeeld, onze waarnemingen inkleurt. En dan heeft het niets met intuïtie, de ziel of het Hogere Zelf te maken. Integendeel. Dan speelt het lagere onbewuste ons parten. Ervaring, leren onderscheid maken en begeleiding door een goede gids kan je helpen weer meer en meer vertrouwd te raken met dit soort boodschappen. Het gaat soms echt over richtingaanwijzers in op je levensweg.
Ik rook onlangs onraad en kreeg spijtig genoeg gelijk met op mijn hoede zijn. De situatie werd er niet minder ongemakkelijk en schurend door, maar een gewaarschuwd man telt echt voor twee, doordat hij gewaarschuwd is. Minder overvallen, beter voorbereid en met een scherper onderscheid in wie wel en niet in vertrouwen te nemen.
Wordt vervolgd, want het verhaal is nog lang niet af.

New Year, Best Wishes, New Beginnings
Vandaag is het 5 januari 2015. Niet anders dan gisteren, niet anders dan 22 december 2014. En toch is alles anders. Elke seconde weer opnieuw. Alles nieuw.
We wensen elkaar rond de jaarwisseling (meestal) het beste. Waarom doen we dat (meestal) niet op 16 oktober? Ik wens iedereen (ja ook de mensen die me niet altijd welgezind waren, al is het soms knarsetandend) al het Goede, Ware en Schone toe. Dan komt de Liefde (meestal) vanzelf.